6/9/2006 - HAYATI OKUMAK

Hayatı Okumak….

    Her ne kadar üniversite bitirmiş kendine güvendiğini zanneden zamane gençleri olsak da dert küpünün dibindeki delikten hep korkarız değil mi? Halbuki o delikten geçmeyecek kadar büyüğüzdür aslında; bunu anlamak zordur , imkansız değil .Otuzundan sonra delirenler hep bu kavgada yenik düşmüşlerdir yani dert küpünün deliğinin aslında insan yutamayacak kadar küçük olduğunu anlama kavgasında.Her insan için işin başa düştüğü bu çağlar ruhumuzdaki dengelerin çatırdadığı çıkmaz kapılı rüyaları bol ama ille de yaşanacak ve kaydedilecek çağlardır.Yaşlanınca durup durup anlatılan çağ yine bu çağdır aaahhhh diye iç geçirten çağ yine bu çağdır delikanlılık , sıcakkanlılık , protestolar ve kabulsüzlükler çağı.Şimdi durup düşünelim yaşımızı yaptıklarımızı ………………kafamızda bir şeyler oluşmaya başladı işte buna  hayatı okumak adını taktım, hiçbir fakültenin hiçbir kürsüsü okutmuyor bu dersi.

      İnsan kendi beyninin kıvrımlarında yolculuk yaparken neydim ne oldum ne olacağım düşlerinde takılıyor, ilk ikisi yazılmış ve yapılmış(kader –kısmet)ya sonuncusu yani geleceğimiz. Hayat aslında her sabah ya nasip ya kısmetle başlıyor yani geleceğimizle, bu nokta önemli işte aklın sınırlarındaki bozulmayı önleyecek ilk faktör. Her sabah başlayan hayatta o gün ne olması gerekiyorsa o oluyor asla fazlası veya azı değil, bu ikinci önemli nokta; asla hırsların esiri olmamalıyız.Ve… gün batımı, hayata yazılan bir sayfa  ve de hayattan yırtılan bir takvim yaprağı.Olanlar gündüzde kaldı, belki o gün ticari olarak battık ya da ölümden döndük beklide evlendik ,sınavımız kötü geçti,işe girdik ,aşık olduk ,ve uykudan önce son kez düşündük günü ,  işte o an hayatı okuduk…ama nasıl?

       Unutmayalım gidilecek mutlak son nokta burada değil, hayat kitabının ikinci cildide.. Hatta unutanların gittiği son noktayla asla unutmayanların gittiği son noktada yok burada.Ne dertlerimizi nede sevinçlerimizi bohçalayıp götüremeyeceğiz.Sade ve sadece ilk cildin sorularına verdiğimiz cevap kağıdı…